Jaren geleden werd veel meubilair in de kinderopvang ergonomisch. Commodes kregen trappetjes, tafels kregen wieltjes en stoelen werden op maat van de PM-er gemaakt. Beter voor de werkhouding en veel minder belastend voor de PM-er. En dat is ook zo, maar altijd hoog zitten heeft wel nadelen voor de kinderen: ze kunnen over het algemeen niet even snel zelf aan tafel gaan zitten.

Steeds meer organisaties gaan daarom over op het zogenaamde ‘laag zitten’ of een combinatie van laag en hoog zitten. Op die manier kunnen kinderen zelfstandig aan tafel gaan zitten, en ook weer opstaan als ze klaar zijn. Handig, want al die kinderen op hun hoge bank tillen was stiekem best wel zwaar!

Bovendien kunnen kinderen als ze laag zitten beter zien wat er aan tafel gebeurt, ze kijken immers niet meer tegen de tafelpoten aan. Op die manier kunnen kinderen elkaar inspireren. Fijn als ook het speelgoed op kindhoogte ligt, dan kunnen ze dit zelf pakken om (aan tafel) mee te gaan spelen.
Zelfs dreumesen kun je op deze manier al een boel zelfstandigheid geven.

Maar kinderen kunnen ook te pas en te onpas opstaan van de tafel, wat doe je daarmee? En hoe zorg je dat je geen last van je lijf krijgt omdat het meubilair voor jou te laag is? Kies je voor een combinatie van laag en hoog zitten? Welke nieuwe regels en routines heb je nodig als je de kinderen laag laat zitten? Tijd om met je team eens ‘voor te gaan zitten’ 😊

Of misschien ga je wel gewoon veel minder zitten. Liggend op je buik of bewegend in de ruimte kun je immers ook een boel doen! Ik denk graag met je mee.